Door: Martijn Paehlig
Banen, clubs & amateurs
4

Koen Kouwenaar: 'Dit is een van de mooiste toernooien om te winnen'

Topamateur kijkt terug op zege in het Spaans Amateur

'Er is nog niets zeker, maar het is inderdaad wel gebruikelijk dat de winnaar van dit toernooi mee mag doen aan het Spaans Open. Dat zou wel een fantastische bonus zijn, maar zeker is het nog niet. Het toernooi is verplaatst naar oktober maar de sponsoring is ook nog niet rond, vertelde iemand van de organisatie me gisteren. Ze hebben gelukkig nog alle tijd om het rond te krijgen want natuurlijk wil ik daar wel aan meedoen.'

Voor de 21-jarige Brabander Kouwenaar kon het jaar niet veel beter beginnen dan het nu begonnen is. Bij de eerste individuele wedstrijd van het seizoen was het meteen raak. En hoe. Het Spaans Amateur is niet zomaar een toernooi en veel van de voormalige winnaars niet zomaar wat spelers...

'Ja, er staan héle mooie namen op de beker, dat was me wel opgevallen ja', lacht Kouwenaar als we hem vragen of hij zich bewust is wie hem voorgingen als winnaars van het grote amateurtoernooi. 'Willett, Garcia, Fernández-Castaño, Joost, Maarten, het zijn niet de minsten die het toernooi eerder wonnen. Dat maakt het zeker nog wat specialer ja. Veel van de winnaars zijn later succesvol professional geworden. Dat zegt wel wat over de sterkte van dit toernooi. The Amateur, het individueel EK, bij dat rijtje hoort het Spaans Amateur ook, dus als je die wint...'

 

Kouwenaar ging niet naar Spanje met het idee dat hij het toernooi wel even zou gaan winnen. Sterker, bij het kwalificatietoernooi dat hij met de andere Nederlanders moest spelen op Monte Rei wist hij zich niet te plaatsen voor het toernooi waardoor hij 'op eigen gelegenheid' naar Las Colinas ging. 'Terecht. Ik was bij dat toernooitje niet goed genoeg en dan is het terecht dat je op eigen gelegenheid en kosten gaat. Ik had me liever wel geplaatst natuurlijk maar het systeem is goed, het is tenslotte allemaal extra competitie, daar kan je alleen maar beter van worden. Al is het natuurlijk best lekker als je dan desondanks weet te winnen.'

(Artikel gaat hieronder verder)

'Je gaat als sporter altijd naar een toernooi omdat je dat zou willen winnen, maar mijn doelstelling was in de eerste plaats om door het strokeplaygedeelte te komen en dan proberen minstens twee rondjes matchplay te overleven. Ik speelde goed, voelde me goed en voor ik het wist stond ik in de kwartfinale met nog twee landgenoten, wat ook wel bijzonder was. Niet alleen dat drie van de laatste acht uit Nederland kwamen, ook dat ik in de kwart- en halve finale tegen een Nederlander speelde. Dat is toch anders, relaxter misschien ook wel, al wil je natuurlijk sowieso winnen.'

Dat deed Kouwenaar. Hij versloeg achtereenvolgens Jerry Ji en Bob Geurts en stond plots in de finale tegen de Engelsman Callum Farr en daarin schoot hij uit de startblokken.

'Dat was ook precies de bedoeling. Je moet als een beest beginnen. Het geeft jezelf zekerheid en vertrouwen, terwijl je tegenstander tegelijkertijd meteen de boodschap krijgt dat er niets te halen valt. Dat lukte aardig', zegt Kouwenaar droogjes, 'ik stond na zes holes op drie onder par en was toen al vijf up omdat hij op de holes waar ik geen birdie maakte zelf een bogey maakte. Taco (Remkes, red) wees me er ondanks die voorsprong wel meteen op dat je een wedstrijd als dit niet wint op de eerste achttien holes en dat ik mijn concentratie vast moest zien te houden. Dat was best moeilijk op een gegeven moment en dus kwam hij ook een beetje terug, al eindigde ik de ronde weer goed om met 5up naar de middag te gaan.'

'Na een ontspannen lunch - je moet je hoofd even leegmaken -  kwam ik in de middag snel op 6up, viel op een gegeven moment terug naar 4up, maar daar bleef het vervolgens lang bij. Ik bleef parren maken waardoor hij moest komen, maar dat lukte hem niet. Na veertien holes stond ik nog steeds 4up en realiseerde ik me dat ik dit gewoon moest gaan winnen. Dat moet je helemaal niet denken natuurlijk, maar de gedachte kwam wel in me op en het koste wat moeite dat los te laten. Door drieputt op vijftien en zestien liet ik hem terugkomen in de wedstrijd, maar op zeventien won ik alsnog.'

'Dat het me gelukt is dit toernooi te winnen is heel mooi. Je traint elke dag keihard om het beste in jezelf naar boven te halen en dit is dan wel een bewijs dat je het niveau aankan. Ik zeg niet dat je elk toernooi gaat winnen of dat je elke keer meedoet om de overwinning, maar deze heb ik toch maar mooi te pakken. De wetenschap dat je dit soort toernooien, A-toernooien dus, kán winnen biedt veel perspectief.'

 

Gerelateerd nieuws